Axirətdən gələn məktub (I hissə)

Öz vətənimə çatanda böyük bir izdihamla qarşılaşdım. Mənim üçün qurban kəsən kim, hədiyyə gətirən kim. Hamı məni təbrik edir, mənə bundan sonrakı fəaliyyətimdə uğurlar arzulayırdılar. Bütün bunlar mənim qəlbimə təkəbbürlük və riyakarlıq toxumunu səpməyə başladı. Halbuki əziz Peyğəmbərimizin (s) hədislərinə əsasən qəlbində zərrə qədər təkəbbürlük hissi olan şəxs cənnətə daxil olmaz və riya ilə görülən əməl Allah tərəfindən qəbul olunmaz. Qiyamətdə o adama “kimə görə bu əməli etmisən, savabını da ondan al!” deyilər. Bunların hamısını bilirdim, amma qəlbimdə olan riya və təkəbbürdən qəflətdə idim. Camaat məni məscidə apardı və camaat namazını mənim rəhbərliyimlə qıldıq. Namazın iqaməsi deyilən zaman qəlbimdən bu fikirlər keçdi: “ gör mənim nə qədər üstünlüyüm var ki, bu qədər adam mənim arxamda namaz qılır.” Niyyətə çatanda isə fikirləşdim ki, qoy namazı o qədər təvazökarlıqla qılım ki, camaat mənim həqiqi mömin bir bəndə olduğumu görsünlər. Bu mənim mədrəsədən sonra vətəndə ilk namazım idi. Təməli riya və təkəbbürlüklə qoyulan namazım. (Alim burda nalə çəkərək ağlayır) Mən 40 il bu cür namaz qılmışam. Camaatın mənə bu tərzdə hörmət etməsi mənə Allahı da unutdurdu. Bundan sonra bütün işlərimi camaatın razılığını qazanmaqdan ötrü həyata keçirməyə başladım. Çünki fikirləşdim ki, həm camaatın maddi və mənəvi köməyi ilə oxumuşam, həm də həmişə bu camaatla bir yerdə olacağam. Amma burda o camaatdan heç biri mənə kömək etmək iqtidarında deyil. Mən peşmançılığın dəhşətindən çox ağır bir hala düşdüm və üzümün qaraldığını müşahidə etməyə başladım. Sonda üzüm o qədər qaraldı ki, dünyadakı ən tünd qara rəng belə ondan ağ görünürdü. İstədim mələyə belə bir sual verim: “Məni dünyaya qaytar, 40 illik namazlarımı yenidən ixlasla təzələyim. Sonra düşündüm ki, bu sual cahillərin sualıdır. Mən ki, alim bir şəxsəm, mənə bu cür suallar vermək yaraşmaz. Sonra axırımın nə ilə nəticələnəcəyini gözümün qabağına gətirdim. Dəhşət məni elə bürüdü ki, alimliyim də yadimdan çıxdı və istər-istəməz bu sualı olduğu kimi ünvanladım. Cavabım isə belə oldu: Ey bəndə! Sən burda da öz təkəbbürlüyündən qalmırsan. Özünü hələ də alim bilirsən və bəzi şeyləri özünə yaraşdırmırsan. Həmçinin dünyada günahları bilərəkdən etdiyin kimi, burda da bilirsən ki, düyanın qapıları sənin üzünəbağlıdır və oraya əməl etmək üçün qayıdış qeyri mümkündür. Bu cavabı eşitdikdə bütün ümidlərim heçə getdi. Qorxunun dəhşətinin çoxluğundan özümü çox aciz, qüdrətsiz hiss elədim. Bir an məhv olmağımı istədim. Başa düşdüm ki, burda hər şey mən istəyən kimi deyil, Allah istəyən kimidir. Elə qışqırırdım ki, elə bilirdim səsim göylərə yetişir. Amma gördüm ki, səsimi özümdən başqa heç kəs eşitmir. İmdad diləyirdim, səsimə səs verən yox idi. Birdən mələk nida etdi: Yaz!